ಮುನಿಸು ನೋಯಿಸಿತು ಮನಸು

 ಸರಸ ವಿರಸ 

ಮುಂಜಾನೆ ಇಂದ ಕಾದು ಕೂತಿದ್ದೆ 

ಮುಸ್ಸಂಜೆಗೆ ಬಂದವನು 

ಬಾಯಿತುಂಬಾ ಬೈದಿದ್ದೆ 

ನಾ ಸಿಗದೇ ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕೂಪಗೊಂಡಿದ್ದೆ

ಒಂದೂ ಮಾತಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟೆ 

ಮುನಿಸು ಬರದೇ ಹೋಯಿತು 

ನೀ ಅಂದಾಗಲೂ , ನನ್ನೊಲವು 

ನಿನ್ನೋಳಗಿತ್ತು 

ಆಡಿ ಮುಗಿಸಿ ಕಣ್ಣ ನೋಡದೇ 

ಕಣ್ಮರೆಯಾದೆ 

ನೀ ಕೊಂದಿದ್ದರೂ ಚನ್ನವಿರುತಿತ್ತೆನೂ 

ಚೆನ್ನ , ನೀ ಹೋದೆಯಲ್ಲಾ 

ಆಗಲೇ ನೋಡು ತುಂಬಿತ್ತು ನನ್ನ  ಕಣ್ಣು

ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಆಯಿತು ಹುಣ್ಣು 

ಬರದೇ ಹೋಗುವೆಯೇನೂ ಎಂದುಕೊಂಡೆ 

ಕೊನೆಗೂ ಹೊಡೆಯಿತು ಕರೆ ಗಂಟೆ 

ಎದುರಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನೀನು 

ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲವೇನೂ ಮಾತಿನ್ನು

ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದೆ ನೀನು 

ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋದೆ ನಾನು 

ಸುರಭಿ ಲತಾ