ಕಣ್ಣು ಕೊರೈಸುವ ಅಂದಗಾರನು ನೀನೇನಲ್ಲಾ 

ಕಲ್ಲಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಗುಣವಿದೆಯಲ್ಲ 

ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲನು ನೀನೇನಲ್ಲ 

ಮೌನದಲಿ ಎದೆಯ ಹೊಕ್ಕಿದೆಯಲ್ಲ 

ಕಣ್ಣ ನೋಟದಲೇ ಒಲವ ಧಾರೆ ಹರಿಸುವೆ 

ಮಿಂಚಂತೆ ಸುಳಿದು ನಾಚಿಕೆಯ ಹೊಮ್ಮಿಸುವೆ 

ಒಮ್ಮೆ ಯಾದರೂ ತಲೆಯ ಕೂದಲಲಿ ಕೈ ಆಡಿಸುವಾಸೆ 

ಚಿಗುರು ಮೀಸೆಯ ಸರದಾರ ನನ್ನವನೆಂದು ಬೀಗುವಾಸೆ 

ತುಟಿಯಂಚಿನ ಮೃದು ನಗುವಿನಲಿ ಮೈ ಮರೆವಾಸೆ 

ವಿಶಾಲವಾದ ನಿನ್ನೆದೆಗೆ ಒರಗಿ ಕನಸ ಕಟ್ಟುವಾಸೆ 

ಎಲ್ಲರಂತಲ್ಲ ನೀನು,ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿರೆ ನಾನು 

ಮಧುರ ರಾಗವು ತಬ್ಬಿರಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನು 

ಸುರಭಿ ಲತಾ